دستمو گذاشتم روی قلبم و فشارش دادم: «چیزی نیست، آروم باش.»

به نگاه پر از ترحمشون لبخند زدم و دعوتشون کردم به سمت سالن غذاخوری برن.

+ «محبوبه جون خودت نمیخوری؟!»

– «شما بفرمایید منم الان میام.»

پشت سرم پچ‌پچ‌هاشون رو می‌شنیدم ولی به خودم قول داده بودم تا قبل از رسیدن به خونه محکم باشم.

به عروس و داماد نگاه کردم، با آرامش داشتن غذا میخوردن. دوباره قلبم تیر کشید.

سرشو بالا آورد و..

غم و شرمندگی توی نگاهش هم آرومم نمی‌کرد، به دردم نمی‌خورد.

سرمو انداختم پایین و به سالن غذاخوری برگشتم.

به هر زور و زحمتی که بود شب رو گذروندم و وقتی برگشتم خونه، وقتی توی آینه نگاه کردم، مطمئنم که حداقل ۱۰ سال پیر شده بودم.

روی چروک تازهٔ کنار چشمم دست کشیدم: «همینه محبوبه خانوم، وقتی نتونی بچه بیاری، باید برای شوهرت عروس بیاری..»