روی دیوار کافه پر از کاغذ نوشته‌های مشتری‌ها بود.

یکی از آرزوهاش نوشته بود، یکی شعر نوشته بود، یکی یادگاری، بعضیا هم نقاشی کشیده بودن.

یکی نوشته بود: « دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ.»

یکی دیگه نوشته بود: «اوقات خوش آن بود که با دوست بسر شد.»

یکی نوشته بود: «اینجا باهات آشنا شدم، قول میدم روز عروسیمون هم بیارمت همینجا.»

+ «عه اینو ببین، واییی آخی، کاش امروز عروسیشون باشه.»

به ذوقم خندید.

– «میخوای همشونو بخونی؟!»

+ «آخه ببین چقدر جالبن، بیا تو هم بخون.»

دوباره خندید، منم به خوندنم ادامه دادم.

رسیدم به آخرین نوشته، مال دیروز بود، نوشته بود: «برای عروسیمون آوردمش، خیلیم خوش گذشت، امروز طلاق گرفتیم، دیگه نمیام اینجا.»