چندوقت بود که حضورش رو همه‌جا حس میکردم ولی وقتی برمیگشتم، کسی نبود.

هربار صدای پاش نزدیک و نزدیک‌تر میشد.

حضورش هم ترسناک بود هم ترس رو از دلم دور میکرد.

یه روز در انتهای خلوت‌ترین کوچه شهر، اسممو صدا زد و وقتی برگشتم، برق تیغه چاقویی که نزدیک گلوم گذاشت، چشمم رو زد.

+ «چیکار میکنی؟! من چیزی همراهم ندارم، اصلا بیا این کیفم، هرچی خواستی بردار ببر.»

خندید.

توی تاریکی کوچه صورتش پیدا نبود ولی چشم‌هاش..

– «چیزی که من میخوام توی کیفت نیست.»

+ «خب چی میخوای، بگو بهت بدم تا دست برداری از این دیوونه بازی‌ها.»

دوباره خندید.

– «تازه اولشه.»

زبون به حرف زدن باز کرد و..

وقتی که داشت از کوچه می‌رفت بیرون، تنها چیزی که با خودش می‌برد، دل من بود.