صدای در زدن اومد و نگاه همه به سمت در کشیده شد.

بغل دستی علی، آروم گفت: «اوه اوه رسید، الان آقا بیچارش میکنه.»

ولی آقای احمدی این‌بار هیچی نگفت و بهش اجازه ورود داد.

انگار امروز یه چیزی سر جای خودش نبود.

زنگ که خورد، علی با عجله وسایلش رو جمع کرد که بره، ولی آقای احمدی گفت: «حاتمی بمون کارت دارم.»

+ «ولی آقا.. چشم.»

علی هر چند ثانیه به ساعتش نگاه می‌کرد و بعد به تعداد نفراتی که هنوز توی کلاس مونده بودن.

وقتی کلاس کامل خالی شد، آقای احمدی شروع کرد.

+ «حاتمی پسرم، چرا هرروز دیر میرسی؟!»

مثل همیشه سرشو پایین انداخت و به گفتن: «ببخشید آقا» اکتفا کرد.

آقای احمدی چشم‌هاشو ریز کرد و به علی خیره شد، توی ذهنش هزارتا فکر مختلف داشت، ولی یکی از همه پررنگ‌تر بود! این‌کارا به علی نمیاد.

+ «به خاطر اون دخترس؟!»

علی چنان سرشو بلند کرد که گردنش تیر کشید.

– «آقا.. آقا شما از کجا می‌دونید؟!»

+ «امروز ماشینم پنچر شده بود، دیر رسیدم، توی راه دیدمتون. پسر این کارا آخر و عاقبت نداره‌ها، بچسب به درس و مشقت.»

– «آقا..»

+ «گوش کن پسر، دو روز دیگه ول میکنه میره، تو میمونی و درسی که نخوندی و آینده‌ای که پر پر کردیا. نکن پسرم.»

– «آقا، عاطفه خواهرمونه، از وقتی پدرم دو شیفت کار میکنه، من مجبورم برسونمش مدرسه. الانم مدرسشون تعطیل شده منتظره، اگه اجازه بدید، باید برم دنبالش.»